آزادی مفهومی است که بیچاره مجبور است جور هر سوء برداشتی که از آن می شود را بکشد و یکی از انواع آزادی، آزادی بیان است. متاسفانه در کشور ما آزادی بیان به این معنا رواج یافته است که هر کسی هر چیزی گفت و انتشار داد، آزاد است و هیچ برخوردی نباید با او صورت بگیرد. خواه این سخن دروغ باشد و خواه حقیقت، خواه منافع و امنیت مردم را تهدید کند و خواه نکند، خواه برای مردم مسئله ساز بشود و خواه نشود. موضوع این سوژه، شایعه هایی که باندهای اقتصادی، سیستم سرمایه داری کشور، سلبریتی ها و برخی از مردم در رسانه های اجتماعی و … دامن می زنند و از آن سوء استفاده میکنند نیست، چرا که برخورد با این گونه اکاذیب و مطالب را بیشتر بر عهده شعور مردم و فیلترینگ آگاهانه و ارادی آنها میدانم. ولی متاسفانه در وضعیت فعلی شاهد نشر اکاذیب، اظهارات غیر کارشناسانه و مطالب تهدید کننده امینت و کیان کشور از قشر خاصی از سیاسیون کشور هستیم که طبیعتا انتشار این جنس از مطالب از جانب ها خطراتی چند برابر دارد. عمده این قشر را نمایندگان مجلس و مدیران درجه اول دولت تشکیل می دهند. متاسفانه برخی از این عزیزان اقدام به نشر و بیان مطالبی در صفحات خود در رسانه های اجتماعی نظیر توئیتر و حتی در برخی تریبون های گاها رسمی کشور می کنند که بعضا دروغ از آب در می آیند. وقتی کذب بودن مطالب این دوستان بر مردم آشکار می شود، نهایتا با یک معذرت خواهی یا گفتن اینکه منظورشان چیز دیگری بوده است و حرف هایی اینچنینی از زیر بار مسئولیت شانه خالی می کنند. موضوع این سوژه درخواست از دستگاه های مسئول برای ورود به این مسئله به عنوان مدعی العموم است تا علاوه بر مردم، این دوستان هم گاهی طعم نتیجه بیانات نسنجیده خود را بچشند و داستان فقط خلافگویی و خندیدن به ریش مردم بیچاره نباشد. به امید پیشرفت…